‘मेरो चोक’ कवितामा वर्णप्रयोग - ज्ञवाली Gyawali बिष्णु Bishnu (K. M. C. Nepali journal के. एम. सी. नेपाली जर्नल, 2024)
प्रस्तुत लेखमा कवि भूपी शेरचनको एउटा कवितालाई मात्र शोध क्षेत्रका रूपमा ग्रहण गरी त्यसमा वर्णहरूको वितरण स्थितिको मात्र विश्लेषण गरिएको छ । ‘मेरो चोक’ कविताबाट तथ्यहरूको सङ्कलन गरी वर्णविज्ञानको स्थापित सिद्धान्तका आधारमा नेपाली भाषाका वर्णहरूको प्रतिमान निर्धारण गर्दै विश्लेष्य कवितामा रहेका वर्णहरूको अध्ययन गरिएको यस लेखमा कवि भूपी पश्च, निम्नमध्य र अगोलित स्वरको अनि शिखर वत्स्र्य, सङ्घर्षी, नासिक्य, पाश्र्विक, कम्पित, अद्र्धस्वर, अघोष र अल्पप्राण व्यञ्जन वर्णको नेपाली भाषाका सापेक्षतामा बढी प्रयोग गर्ने कविका रूपमा चिनिएका छन् । यसरी सापेक्षिक रूपमा एकै स्वभावका वर्णहरूको अधिक प्रयोग गरेर कविले कविताको भाषिक सौन्दर्यलाई बढाएको देखिन्छ । खण्डेतर वर्णका रूपमा रहेको अनुनासिकता भने यस कवितामा ‘आ’ स्वरसँग मात्र मिसिएर आएको छ । घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे कवितासङ्ग्रहको पहिलो कविताका रूपमा रहेको ‘मेरो चोक’ कवितामा वर्णप्रयोगको स्थितिको अध्ययन गर्दा यसमा नेपाली भाषाको पहिलो स्वर वर्ण र पहिलो व्यञ्जन वर्ण नै सबैभन्दा बढीपटक आवृत्त भएको छ ।